Het ecodorp, een pastelgroen ei en

kokos- citroen pancakes

Er is niets mis met keuzes maken, het is zelfs een uitstekende manier om aan coherentie te komen, maar halverwege het klikken door de vakantiefoto’s had ik simpelweg geen puf meer om te kiezen.Daarom staat hieronder een collage die niet per se representatief is voor de reis, maar ik heb ook nooit beloofd dat ik representatieve collages zou publiceren. Ik heb sowieso niemand wat beloofd hier. Ook geen coherentie. Laten we dat onthouden.

De collage bestaat uit een aantal afbeeldingen die gemaakt zijn tijdens mijn verblijf op en rondom het ecodorp dat zich aan het einde van de lange weg naar het noorden bevond. Aan elke foto zit een kleine herinnering vast. Een voorbeeld: we zijn bijna aan het einde van de lange weg naar het noorden. Na het laatste stukje in het pikkedonker op een ronkende ferry over zee te hebben afgelegd, kruipen we om 3 uur ‘s nachts weer in de auto. Volgens het oorspronkelijke plan hadden we de avond ervoor om 8 uur op onze bestemming moeten zijn. Het onweert, we zijn zeven uur vermoeider dan we dachten te zullen zijn, maar alles wordt gerelativeerd door de eenzame fietser in de gele regenjas. We treffen haar tijdens onze laatste kilometers. Haar dappere strijd tegen de wind en de regen troost ons.

(Tijdens onze laatste kilometers vinden we ook een radiostation waarop zeegeluiden te horen zijn. Daar is geen foto van. Dat komt: zeegeluiden zijn niet te fotograferen.)

Als ik over elke herinnering een verhaal zou vertellen zou het te lang duren eer we toekomen aan de kokos-citroen pancakes. Dat is onwenselijk. (Echt. Het zijn fijne pancakes.) Ook daarom een collage. Mijn collage is een soort diashow, maar dan statisch en eigenlijk dus nog erger dan een echte diashow (met foto’s van een vakantie waar je geen herinneringen aan hebt), want het beweegt niet eens! Na de collage volgt een soort voice-over bij de diashow. Er is alleen niets ingesproken. Wel uitgeschreven. Feitelijk volgt dus geen voice-over maar een beschrijving van dat wat u in de collage al dacht te hebben gezien. Zie het als een dubbelcheck. Goed? Goed.

collage

En dit is wat u zag:

Een oudere meneer op het strand. Hij had een fantastisch loopje. Ik heb hem gefotografeerd. Als u heel goed kijkt, is het loopje en beetje te zien op de foto.

De ietwat manische uitingen van geluk vanwege het arriveren van de zomer, op een krijtbord opgetekend door de inheemse bevolking.

Een verzameling stenen, want ik heb stenen verzameld op het strand. Veel stenen. Alle stenen zijn mee naar huis. (Ik wou dat ik kon berekenen hoeveel stenen er op dat strand lagen zodat ik kon berekenen hoeveel mensen zoals ik daar op vakantie konden gaan voordat er geen stenen meer op het strand zouden liggen. #wiskunde)

De eerdergenoemde eenzame fietser in de gele regenjas.

Een huisje in het dorp, bomen, kleren aan de waslijn, alles.

De composttoiletten waarvan ik op de eerste dag dacht: dat went. Helaas. Het bleef lastig.

Ik sliep in een schuur, in het vertrek daarnaast lag er hooi en ik vond het er mooi uitzien.

Ik plukte een bescheiden veldboeketje om de slaapplek in de schuur op te luisteren.

Ik heb een fascinatie ontwikkeld voor elektriciteitsmasten. Vooral die langs grote wegen.

Er stond een stoel tussen de bloemen en de rest van het groen. Pittoresk, maar erop zitten leidde wel tot intiem contact met beestjes.

Zelfgebrouwen bier.

De lekkerste meest boterige tuinbonen die ik ooit at. Uit de tuin. Zelf geplukt, zelf gekookt, zelf gegeten.

Een fiets waarop je prima tussen de krekels, door de nacht naar huis kunt fietsen.

Frambozen. Uit de tuin. Er waren ook bessen. Rode bessen, zwarte bessen, alles.

Schemer bij de zee. En een meeuw. En de hand van een persoon.

Een vrouw met haar twee honden in het water. Ik wil ook een hond.

Een stukje lucht door de bladeren van een boom heen. Ik at onder die boom een hartige taart waar ik nog op terug zal komen.

De zon en de zee aan het einde van de dag.

Vermoedelijk door een verliefd persoon achtergelaten steenkunst.

Meeuwen en mensen bij het water.

Een stapel stenen bij het strand. En een meisje dat met kleren speelde.

Een object uit de weggeefwinkel.

Een van de katten in het dorp.

Een loopeend.

De kippentractor.

Dan gaat het even snel. Vier vogels, blauwe lucht. Beestjes op bloemen. Een vlinder op een bloem. Kruiden uit de tuin die even later verwerkt worden in een lichte, frisse, mayo-loze aardappelsalade die het uitstekend doet bij de warmgerookte zalm die we langs de weg bij de visrokerij gekocht hadden. Een hangmat in de tuin. Nog een leuk hoekje in de tuin, een poedel en een meisje op het strand.

En tot slot de zwaluwen die boven ons in de schuur woonden. De eerste ochtend was dit mooi! Schattig! O wat leuk! Later is er op mij gepoept door een zwaluw en was het toch jammer dat ze zo vroeg al zongen en dat ‘s nachts een van de drie in het dorp woonachtige katten boven ons hoofd sloop op zoek naar zwaluwbaby’s. (Tegen het einde van ons verblijf lag er een klein hoopje veren wat deed vermoeden dat de kat geslaagd was.)

En dit is een pastelgroen ei.

Dat is een pastelgroen ei dat zo uit de kip is gerold. Daar is geen verf aan te pas gekomen. Nooit eerder werd ik zo enthousiast van de kleur van een ei. Ik heb mijn fascinatie met dit ei ook niet verpest door te googlen hoe het aan die kleur komt. In plaats daarvan verzin ik dat het ei pastelgroen is omdat het gelegd is door een voorbeeldige kip, een kip die zichzelf eerst nuttig en toen onmisbaar heeft gemaakt, een modelarbeider in de kippentractor. Deze kip is, naast een rolmodel wat participatie betreft, zo betrokken met duurzaamheid dat haar eitjes er groen van zijn geworden. Haar naam is Femke.

Van dat ei maakte ik op een schitterende dag omstreeks zeven uur ‘s ochtends kokos-citroen pancakes voor de mensen van het ecodorp.

Dit recept is niet voor mensen die vinden dat kokosolie met geur ‘teveel naar kokos smaakt’. Dit recept is voor mensen die, net als ik, met kokos gegarneerde kokos bij hun in een kokosnoot geserveerde stukjes kokos lusten. Met kokossaus. En een glas kokoswater. En voor mensen die van deze koekjes houden.

(Liedje bij de pancakes? Hier.)

Kokos-citroen pancakes

  • 150 gram bloem
  • 3 eetlepels gemalen kokos
  • 1 afgestreken theelepel bakpoeder
  • 1 afgestreken theelepel zuiveringszout (baking soda/ bicarbonate of soda)
  • 1 eetlepel suiker
  • 2 snufjes zout
  • 250 ml kokosmelk
  • 1 ei
  • 1 eetlepel vloeibare kokosolie (met geur) voor in het beslag plus meer om de pancakes in te bakken
  • ┬Ż theelepel vanille- extract
  • de schil van 1 (biologische) citroen
  • 4 theelepels citroensap
  • maple syrup voor erop

Meng de droge ingredi├źnten in een kom.

Kluts het ei.

Meng het geklutste ei met de kokosmelk, kokosolie, de citroenschil, het citroensap en het vanille-extract.

Vouw het droge mengsel voorzichtig door het natte mengsel. Het beslag hoort dik en een beetje klonterig te zijn. Dus niet glad. Klop het beslag absoluut niet. (Tenzij je harde, stugge koeken wilt.)

Verwarm een beetje kokosolie in een pan.

Bak daarin de pancakes op middelhoog vuur. (Een pancake is ongeveer 1 opscheplepel beslag. )

Keer de pancakes om als belletjes op de pancakes ontstaan en de zijkanten iets droger zijn.

Zet het vuur iets lager en bak de pancake nog even. Afhankelijk van hoe heet de pan is, duurt dit nog ergens tussen 1 en 2 minuten.

Houd de pancakes in wat folie warm in de oven tot alle beslag gebakken is.

Serveer met maple syrup en eventueel rondslingerende rode bessen. Zo:

kokos-citroen pancakes!

 

Comments are closed.