Stil zijn en

gevulde courgettebloemen

Stil, hè?

Het is hier niet te zien, maar er zit schoonheid in die stilte. 

De afgelopen tijd was er ruimte om in stilte na te denken. Dat heb ik dan ook uitgebreid gedaan, maar bijna niet over eten.

Begrijp me niet verkeerd; ik heb wel gekookt. Ik had er alleen niet veel gedachten bij. Het was relatief stil in mijn hoofd terwijl ik sneed, kneedde, stoomde, mengde en bakte.  Ik heb geen hoeveelheden bijgehouden en ik heb geen recepten geformuleerd. Ik keek niet ver vooruit, fantaseerde er niet over en schreef bijna niets op. Ik gebruikte vooral mijn handen en mijn mond en mijn neus en dan weer mijn handen en mijn mond en mijn neus et cetera.

Op een van die stille dagen deed ik het volgende:

Ik verwijderde de bloemen van een stel kleine courgettes. Ik mengde een paar lepels crème fraîche met zachte geitenkaas en vulde hiermee de bloemen. Ik weet niet meer of ik daar honing bij deed. Waarschijnlijk wel. Waarschijnlijk proefde ik en deed ik er vervolgens nog meer honing bij. Ik frituurde de gevulde bloemen niet, want ik proefde er een rauw en ik vond het lekker.

Ik maakte ook broodkruim van een sneetje volkoren zuurdesembrood, olijfolie, knoflook, zwarte peper en citroentijm. Ik bakte dit geheel in een pan tot het krokant was.

Ik sneed tot slot wat radijsjes en legde ze op een bord met wat tuinkers. Ik legde daar de gevulde courgettebloemen op. Ik besprenkelde het geheel met broodkruim. En nog wat tuinkers. En misschien wat basilicum.

Ik maakte een paar foto’s.

Ik at alles in stilte op.

Inmiddels denk ik weer na over arancini, crème anglaise, meiraapjes, pancakes, taart, ontbijtworsten, met limoenblad gearomatiseerde kokosmelk, pittige tempeh, aardbeiensiroop, meringue, tajines, salades, octopus en gele spliterwten.
Het wordt nog leuk hier.

( En luister. Of lees dit. Van deze meneer.)

 

 

 

 

Comments are closed.